حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، وَابْنُ أَبِي خَلَفٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا اسْتَأْذَنَ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ أَنْ يَغْرِزَ خَشَبَةً فِي جِدَارِهِ فَلاَ يَمْنَعْهُ " . فَنَكَسُوا فَقَالَ مَا لِي أَرَاكُمْ قَدْ أَعْرَضْتُمْ لأُلْقِيَنَّهَا بَيْنَ أَكْتَافِكُمْ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا حَدِيثُ ابْنِ أَبِي خَلَفٍ وَهُوَ أَتَمُّ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Agar biror kishi birodaridan (qoʻshnisidan) uning devoriga yogʻoch (xoda) qadab qoʻyishga ruxsat soʻrasa, u (qoʻshni) uni man qilmasin», dedilar. Shunda ular (odamlar) boshlarini quyi soldilar. Bas, u (Abu Hurayra): «Menga nima boʻldi, sizlarni (bu hadisni eshitishdan) yuz oʻgirayotganingizni koʻrayapman? Albatta, men uni (bu sunnatni) yelkalaringiz orasiga tashlayman (yetkazaman)», dedi. Abu Dovud aytdi: Bu Ibn Abu Xalafning hadisidir va u toʻliqroqdir.