حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنِ الْوَلِيدِ، - يَعْنِي ابْنَ كَثِيرٍ - عَنْ أَبِي مَالِكِ بْنِ ثَعْلَبَةَ، عَنْ أَبِيهِ، ثَعْلَبَةَ بْنِ أَبِي مَالِكٍ أَنَّهُ سَمِعَ كُبَرَاءَهُمْ، يَذْكُرُونَ أَنَّ رَجُلاً، مِنْ قُرَيْشٍ كَانَ لَهُ سَهْمٌ فِي بَنِي قُرَيْظَةَ فَخَاصَمَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَهْزُورٍ - يَعْنِي السَّيْلَ الَّذِي يَقْتَسِمُونَ مَاءَهُ - فَقَضَى بَيْنَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ الْمَاءَ إِلَى الْكَعْبَيْنِ لاَ يَحْبِسُ الأَعْلَى عَلَى الأَسْفَلِ .
Saʼlaba ibn Abu Molik (roziyallohu anhu) kattalarining (oqsoqollarining) shunday deganlarini eshitganligini rivoyat qiladi: Qurayshdan boʻlgan bir kishining Banu Qurayzada (suvdan) ulushi bor edi. U Mahzur — yaʼni ular suvini boʻlishib ichadigan sel (vodiy) xususida Rasululloh ﷺ huzurlarida nizolashdi. Shunda Rasululloh ﷺ ular oʻrtasida: «Suv toʻpiqlargacha (yetib boradi) — yuqoridagi (yer egasi) pastdagiga (yetadigan suvni) toʻsib qoʻymaydi», deb hukm chiqardilar.