حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ عَوْفٍ، عَنْ أَبِي الْقَمُوصِ، زَيْدِ بْنِ عَلِيٍّ حَدَّثَنِي رَجُلٌ، كَانَ مِنَ الْوَفْدِ الَّذِينَ وَفَدُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْ عَبْدِ الْقَيْسِ يَحْسِبُ عَوْفٌ أَنَّ اسْمَهُ قَيْسُ بْنُ النُّعْمَانِ فَقَالَ " لاَ تَشْرَبُوا فِي نَقِيرٍ وَلاَ مُزَفَّتٍ وَلاَ دُبَّاءٍ وَلاَ حَنْتَمٍ وَاشْرَبُوا فِي الْجِلْدِ الْمُوكَإِ عَلَيْهِ فَإِنِ اشْتَدَّ فَاكْسِرُوهُ بِالْمَاءِ فَإِنْ أَعْيَاكُمْ فَأَهْرِيقُوهُ " .
Abu al-Qamus Zayd ibn Ali aytadi: Menga Abdulqaysdan Nabiy ﷺ huzuriga kelgan elchilar orasida boʻlgan bir kishi — Avf uning ismini Qays ibn an-Nuʼmon (roziyallohu anhu) deb oʻylaydi — hadis aytib berdi: U zot: «Oʻyib yasalgan xurmo tanasidan, smola surilgan idishdan, qovoq idishdan va yashil kosadan ichmanglar, balki ogʻzi bogʻlab qoʻyilgan teri meshda iching. Agar (ichimlik) achib achchiqlashsa, uni suv bilan suyultiringlar. Agar (baribir) charchatib qoʻysa, uni toʻkib tashlanglar», dedilar.