حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ وَاقِدٍ، عَنْ خَالِدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حُسَيْنٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَصُومُ فَتَحَيَّنْتُ فِطْرَهُ بِنَبِيذٍ صَنَعْتُهُ فِي دُبَّاءٍ ثُمَّ أَتَيْتُهُ بِهِ فَإِذَا هُوَ يَنِشُّ فَقَالَ " اضْرِبْ بِهَذَا الْحَائِطَ فَإِنَّ هَذَا شَرَابُ مَنْ لاَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) shunday dedi: «Rasululloh ﷺ roʻza tutayotganlarini bilib, men ularning iftorlarini poylab, qovoq idishda nabiz tayyorladim. Soʻngra uni u zotga keltirdim. Qarasam, u qaynab (achib) turibdi. Shunda u zot: «Buni mana bu devorga ur, chunki bu — Allohga va Oxirat kuniga iymon keltirmaydigan kishining ichimligidir», dedilar.»