حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، عَنْ مِسْعَرٍ، عَنِ ابْنِ عُبَيْدٍ، عَنِ ابْنِ مَعْقِلٍ، عَنْ رَجُلَيْنِ، مِنْ مُزَيْنَةَ أَحَدُهُمَا عَنِ الآخَرِ، أَحَدُهُمَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرِو بْنِ عُوَيْمٍ وَالآخَرُ غَالِبُ بْنُ الأَبْجَرِ . قَالَ مِسْعَرٌ أَرَى غَالِبًا الَّذِي أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا الْحَدِيثِ .
Muhammad ibn Sulaymon Abu Nuʼaymdan, u Misʼardan, u Ibn Ubayddan, u Ibn Maʼqildan, u Muzayna qabilasidan boʻlgan ikki kishidan — biri ikkinchisidan — rivoyat qildi. Ulardan biri Abdulloh ibn Amr ibn Uvaym, ikkinchisi Gʻolib ibn al-Abjar edi. Misʼar aytdi: «Mening fikrimcha, bu hadis bilan Nabiy ﷺ huzurlariga kelgan kishi Gʻolibdir».