حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، قَالَ قَالَ أَنَسٌ - يَعْنِي - لِثَابِتٍ أَلاَ أَرْقِيكَ بِرُقْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ قَالَ بَلَى . قَالَ فَقَالَ " اللَّهُمَّ رَبَّ النَّاسِ مُذْهِبَ الْبَاسِ اشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لاَ شَافِيَ إِلاَّ أَنْتَ اشْفِهِ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا " .
Abdulaziz ibn Suhaybdan rivoyat qilinadiki, u: «Anas (roziyallohu anhu) Sobitga: ‹Senga Rasululloh ﷺning afsuni bilan afsun qilmaymi?› dedi. U: ‹Albatta (qil)›, dedi. Shunda (Anas): ‹Allohim, ey odamlarning Robbi, azobni ketkazuvchi, shifo ber, Sen Shifo beruvchisan, Sendan boshqa shifo beruvchi yoʻqdir, unga shunday shifo berki, hech qanday kasallikni qoldirmaydi›, dedi», deb aytdi.