حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ الْعَنْبَرِيِّ، عَنِ ابْنِ التَّلِبِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، أَعْتَقَ نَصِيبًا لَهُ مِنْ مَمْلُوكٍ فَلَمْ يُضَمِّنْهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَحْمَدُ إِنَّمَا هُوَ بِالتَّاءِ - يَعْنِي التَّلِبَّ - وَكَانَ شُعْبَةُ أَلْثَغَ لَمْ يُبَيِّنِ التَّاءَ مِنَ الثَّاءِ .
Ahmad ibn Hanbal bizga rivoyat qildi: Muhammad ibn Jaʼfar bizga rivoyat qildi: Shuʼba bizga Xoliddan, u Abu Bishr al-Anbariydan, u Ibn at-Talibdan, u otasidan rivoyat qildi: Bir kishi oʻziga tegishli qulning ulushini ozod qildi, Nabiy ﷺ unga (qolganini ozod qilish) majburiyatini yuklamadilar. Ahmad dedi: «Bu (ism) ‹to› harfi bilandir — yaʼni at-Talib. Shuʼba esa tilida nuqsoni boʻlib, ‹to›ni ‹so›dan ajrata olmas edi».