حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرِو بْنِ أَبِي الْحَجَّاجِ الْمِنْقَرِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّهُ قَرَأَ { هَيْتَ لَكَ } فَقَالَ شَقِيقٌ إِنَّا نَقْرَؤُهَا { هِئْتُ لَكَ } يَعْنِي فَقَالَ ابْنُ مَسْعُودٍ أَقْرَؤُهَا كَمَا عُلِّمْتُ أَحَبُّ إِلَىَّ .
Abu Maʼmar Abdulloh ibn Amr ibn Abu al-Hajjoj al-Minqariy bizga hadis aytib, Abdulvoris bizga aytib, Shaybon bizga Aʼmashdan, u Shaqiqdan, u Ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildiki, u {hayta lak} (qani, bu yoqqa kel) deb oʻqigan edi. Shunda Shaqiq: «Biz uni {hiʼtu lak} deb oʻqiymiz», dedi. Bunga javoban Ibn Masʼud (roziyallohu anhu): «Men uni qanday oʻrgatilgan boʻlsa, shunday oʻqishim oʻzimga koʻra suyukliroqdir», dedi.