حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، بِمَعْنَى حَدِيثِ عِيسَى بْنِ يُونُسَ زَادَ فَكَانَ فِي يَدِهِ حَتَّى قُبِضَ وَفِي يَدِ أَبِي بَكْرٍ حَتَّى قُبِضَ وَفِي يَدِ عُمَرَ حَتَّى قُبِضَ وَفِي يَدِ عُثْمَانَ فَبَيْنَمَا هُوَ عِنْدَ بِئْرٍ إِذْ سَقَطَ فِي الْبِئْرِ فَأَمَرَ بِهَا فَنُزِحَتْ فَلَمْ يُقْدَرْ عَلَيْهِ .
Vahb ibn Baqiyya, unga Xolid, unga Said, unga Qatoda, unga Anas (roziyallohu anhu) Iyso ibn Yunus hadisining maʼnosida rivoyat qildi va unga shuni ziyoda qildi: «Bas, u (uzuk) u zot vafot etgunlariga qadar qoʻllarida boʻldi, soʻngra Abu Bakr vafot etguniga qadar uning qoʻlida, soʻngra Umar vafot etguniga qadar uning qoʻlida, soʻngra Usmonning qoʻlida boʻldi. Bir kuni u quduq yonida turganida, (uzuk) quduqqa tushib ketdi. Bas, u buyurib, (quduq suvini) tortib chiqartirdi, ammo uni topishga qodir boʻlinmadi (topilmadi)».