حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا أَبُو التَّيَّاحِ، عَنْ صَخْرِ بْنِ بَدْرٍ الْعِجْلِيِّ، عَنْ سُبَيْعِ بْنِ خَالِدٍ، بِهَذَا الْحَدِيثِ عَنْ حُذَيْفَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " فَإِنْ لَمْ تَجِدْ يَوْمَئِذٍ خَلِيفَةً فَاهْرَبْ حَتَّى تَمُوتَ فَإِنْ تَمُتْ وَأَنْتَ عَاضٌّ " . وَقَالَ فِي آخِرِهِ قَالَ قُلْتُ فَمَا يَكُونُ بَعْدَ ذَلِكَ قَالَ " لَوْ أَنَّ رَجُلاً نَتَجَ فَرَسًا لَمْ تُنْتَجْ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ " .
Subayʼ ibn Xoliddan, Huzayfa (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan ushbu hadis (boshqa sanad bilan) rivoyat qilinadi. Bu rivoyatda: U zot: «Agar oʻsha kunlarda xalifa topmasang, oʻlguningcha qoch. Agar (daraxt toʻngʻagini) tishlab turgan holingda oʻlsang (yaxshiroqdir)», dedilar. Va uning oxirida: Men: «Bundan keyin nima boʻladi?» dedim. U zot: «Agar bir kishi biyani (urgʻochi otni) qulunlatmoqchi boʻlsa, qiyomat qoyim boʻlguniga qadar u qulunlamaydi», dedilar, deyiladi.