حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَمْرٍو، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُبَارَكٍ، حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ خَالِدٍ، أَوْ غَيْرُهُ قَالَ قَالَ خَالِدُ بْنُ دِهْقَانَ سَأَلْتُ يَحْيَى بْنَ يَحْيَى الْغَسَّانِيَّ عَنْ قَوْلِهِ " اعْتَبَطَ بِقَتْلِهِ " . قَالَ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي الْفِتْنَةِ فَيَقْتُلُ أَحَدُهُمْ فَيَرَى أَنَّهُ عَلَى هُدًى لاَ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ - يَعْنِي - مِنْ ذَلِكَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَقَالَ فَاعْتَبَطَ يَصُبُّ دَمَهُ صَبًّا .
Abdurahmon ibn Amr bizga Muhammad ibn Muborakdan, u Sadaqa ibn Xolid yoki boshqasidan rivoyat qildi. U aytdi: Xolid ibn Dihqon aytdi: Men Yahyo ibn Yahyo al-Gʻassoniydan uning «iʼtabata bi qatlihi» (uning qonidan rohatlandi) degan soʻzi haqida soʻradim. U: «Bu fitna paytida jang qiladigan, oʻzini toʻgʻri yoʻlda deb hisoblab birovni oʻldiradigan va shu sababdan Allohdan magʻfirat soʻramaydigan kishilardir», dedi. Abu Dovud aytdi: «faʼtabata» — qonni sharillatib toʻkdi, degani, dedi.