حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا رِبْعِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْجَارُودِ، حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ أَبِي الْحَجَّاجِ، حَدَّثَنِي الْجَارُودُ بْنُ أَبِي سَبْرَةَ، حَدَّثَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا سَافَرَ فَأَرَادَ أَنْ يَتَطَوَّعَ اسْتَقْبَلَ بِنَاقَتِهِ الْقِبْلَةَ فَكَبَّرَ ثُمَّ صَلَّى حَيْثُ وَجَّهَهُ رِكَابُهُ .
Musaddad bizga aytib berdi: Ribʼiy ibn Abdulloh ibn al-Jorud bizga aytib berdi: Amr ibn Abul-Hajjoj menga aytib berdi: al-Jorud ibn Abu Sabra menga aytib berdi: Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) menga aytib berdiki, Rasululloh ﷺ safarga chiqib, nafl oʻqimoqchi boʻlsalar, tuyalarini qiblaga qaratib, takbir aytar, soʻng ulovlari qaysi tomonga yuzlantirsa, oʻsha tomonga (qarab) oʻqir edilar.