حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُؤَمَّلُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، قَالَ لَوْ عَلِمْنَا أَنَّ كَلِمَةَ، الْحَسَنِ تَبْلُغُ مَا بَلَغَتْ لَكَتَبْنَا بِرُجُوعِهِ كِتَابًا وَأَشْهَدْنَا عَلَيْهِ شُهُودًا وَلَكِنَّا قُلْنَا كَلِمَةٌ خَرَجَتْ لاَ تُحْمَلُ .
Ibn Avn (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi. U: «Agar al-Hasan(ning aytgan) soʻzi yetib borgan joyga yetib borishini bilganimizda edi, uning (oʻsha soʻzidan) qaytganini kitobga yozib qoʻyar va bunga guvohlar keltirar edik. Lekin biz: ‹Bu ogʻzidan chiqib ketgan bir soʻz, (boshqalarga) yetkazib boʻlmaydi›, deb qoʻya qoldik», dedi.