حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مَرْزُوقٍ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَشْعَثِ بْنِ سُلَيْمٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ ثَعْلَبَةَ بْنِ ضُبَيْعَةَ، قَالَ دَخَلْنَا عَلَى حُذَيْفَةَ فَقَالَ إِنِّي لأَعْرِفُ رَجُلاً لاَ تَضُرُّهُ الْفِتَنُ شَيْئًا . قَالَ فَخَرَجْنَا فَإِذَا فُسْطَاطٌ مَضْرُوبٌ فَدَخَلْنَا فَإِذَا فِيهِ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ فَسَأَلْنَاهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ مَا أُرِيدُ أَنْ يَشْتَمِلَ عَلَىَّ شَىْءٌ مِنْ أَمْصَارِكُمْ حَتَّى تَنْجَلِيَ عَمَّا انْجَلَتْ .
Saʼlaba ibn Zubayʼa (rahimahulloh) aytdi: Biz Huzayfaning huzuriga kirdik. U: «Men shunday bir kishini bilamanki, fitnalar unga hech qanday zarar yetkazmaydi», dedi. U (rovi) aytdi: Soʻng biz chiqdik va tikilgan bir chodir koʻrdik. Ichkariga kirsak, unda Muhammad ibn Maslama bor ekan. Biz undan bu haqda soʻradik. U: «Men hozir tarqayotgan (fitna) tarqaguniga qadar shaharlaringizdan birortasi meni oʻrab olishini istamayman», dedi.