حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا سَلاَّمُ بْنُ مِسْكِينٍ، عَنْ شَيْخٍ، شَهِدَ أَبَا وَائِلٍ فِي وَلِيمَةٍ فَجَعَلُوا يَلْعَبُونَ يَتَلَعَّبُونَ يُغَنُّونَ فَحَلَّ أَبُو وَائِلٍ حَبْوَتَهُ وَقَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْغِنَاءُ يُنْبِتُ النِّفَاقَ فِي الْقَلْبِ " .
Sallom ibn Miskin (rahimahulloh) bir keksa kishidan rivoyat qiladi: U kishi Abu Voil bilan bir toʻy ziyofatida hozir boʻlgan ekan, (odamlar) oʻynay, ermak qila va qoʻshiq ayta boshlashibdi. Shunda Abu Voil tizzasini quchoqlab oʻtirgan holatini yozib (qaddini rostlab) dedi: «Men Abdulloh (ibn Masʼud roziyallohu anhu)ni: ‹Men Rasululloh ﷺ ‹Qoʻshiq qalbda munofiqlikni undirib chiqaradi›, deb aytganlarini eshitdim›, deb aytganlarini eshitdim».