حَدَّثَنَا ابْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الْمَسْعُودِيُّ، حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ، قَالَ كَانَ أَبُو ذَرٍّ يَقُولُ مَنْ قَالَ حِينَ يُصْبِحُ اللَّهُمَّ مَا حَلَفْتُ مِنْ حَلِفٍ أَوْ قُلْتُ مِنْ قَوْلٍ أَوْ نَذَرْتُ مِنْ نَذْرٍ فَمَشِيئَتُكَ بَيْنَ يَدَىْ ذَلِكَ كُلِّهِ مَا شِئْتَ كَانَ وَمَا لَمْ تَشَأْ لَمْ يَكُنِ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَتَجَاوَزْ لِي عَنْهُ اللَّهُمَّ فَمَنْ صَلَّيْتَ عَلَيْهِ فَعَلَيْهِ صَلاَتِي وَمَنْ لَعَنْتَ فَعَلَيْهِ لَعْنَتِي كَانَ فِي اسْتِثْنَاءٍ يَوْمَهُ ذَلِكَ أَوْ قَالَ ذَلِكَ الْيَوْمَ .
Ibn Muoz bizga aytib berib, bizga otam aytib berib, bizga al-Masʼudiy aytib berib, bizga al-Qosim aytib berdi. U dedi: Abu Zarr (roziyallohu anhu) shularni aytar edi: «Kim tongga yetganda: ‹Allohumma ma halaftu min halifin, av qultu min qavlin, av nazartu min nazrin, fa-mashiʼatuka bayna yaday zalika kullihi. Ma shiʼta kana va ma lam tashaʼ lam yakun. Allohummagʻfir li va tajavaz li anhu. Allohumma fa-man sollayta alayhi fa-alayhi solati, va man laʼanta fa-alayhi laʼnati (Ey Alloh! Men qaysi qasamni ichgan, qaysi soʻzni aytgan yoki qaysi nazrni qilgan boʻlsam, Sening irodang bularning barchasidan ustundir. Sen istagan narsa boʻladi, istamagan narsa boʻlmaydi. Ey Alloh! Meni magʻfirat qil va undan kechib yubor. Ey Alloh! Sen kimga salovot yoʻllasang, mening salovotim ham unga boʻlsin, kimni laʼnatlasang, mening laʼnatim ham unga boʻlsin)›, desa — u kishi shu kunida buning istisnosini aytgan boʻladi». Yoki «Oʻsha kunida», dedi.