حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، قَالَتْ مَا خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ بَيْتِي قَطُّ إِلاَّ رَفَعَ طَرْفَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَضِلَّ أَوْ أُضَلَّ أَوْ أَزِلَّ أَوْ أُزَلَّ أَوْ أَظْلِمَ أَوْ أُظْلَمَ أَوْ أَجْهَلَ أَوْ يُجْهَلَ عَلَىَّ " .
Muslim ibn Ibrohim bizga aytib berib, bizga Shuʼba aytib berib, u Mansurdan, u ash-Shaʼbiydan, u Ummu Salama (roziyallohu anho)dan rivoyat qiladi. U aytdi: Nabiy ﷺ uyimdan hech qachon chiqmas edilar, magar koʻzlarini osmonga koʻtarib: «Allohumma inni aʼuzu bika an azilla av uzalla, av azilla av uzalla, av azlima av uzlama, av ajhala av yujhala alayya (Ey Alloh! Men Sendan adashishimdan yoki adashtirilishimdan, toyilishimdan yoki toydirilishimdan, zulm qilishimdan yoki zulmga uchrashimdan, johillik qilishimdan yoki menga johillik qilinishidan panoh tilayman)», der edilar.