حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا سُهَيْلٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ جَاءَهُ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ نَجِدُ فِي أَنْفُسِنَا الشَّىْءَ نُعْظِمُ أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهِ أَوِ الْكَلاَمَ بِهِ مَا نُحِبُّ أَنَّ لَنَا وَأَنَّا تَكَلَّمْنَا بِهِ . قَالَ " أَوَقَدْ وَجَدْتُمُوهُ " . قَالُوا نَعَمْ . قَالَ " ذَاكَ صَرِيحُ الإِيمَانِ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ ning sahobalaridan baʼzi kishilar u zotning huzurlariga kelib: «Ey Rasululloh, biz nafsimizda shunday bir narsani his qilamizki, uni tilga olishni gʻoyat ulkan (gunoh) deb bilamiz va uni tilga olishni aslo yoqtirmaymiz», dedilar. U zot: «Buni rostdan ham his qildingizmi?», dedilar. Ular: «Ha», dedilar. U zot: «Bu — ochiq iymondir», dedilar.