حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، - يَعْنِي الْمَرْوَزِيَّ - حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ مِسْعَرٍ، عَنْ سِمَاكٍ الْحَنَفِيِّ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ أَوَّلُ الْمُزَّمِّلِ كَانُوا يَقُومُونَ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِمْ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ حَتَّى نَزَلَ آخِرُهَا وَكَانَ بَيْنَ أَوَّلِهَا وَآخِرِهَا سَنَةٌ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Muzzammil (surasi)ning avvalgi (oyatlari) nozil boʻlganida, (sahobalar) Ramazon oyidagi qiyomlariga (turishlariga) yaqin (miqdorda) turar (namoz oʻqir) edilar, toki uning oxiri nozil boʻlguncha. Uning avvali bilan oxiri (nozil boʻlishi) orasida bir yil (vaqt) boʻlgan edi.»