حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، ح وَحَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي شُعَيْبٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، - الْمَعْنَى - عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ عَلَيْنَا السُّورَةَ - قَالَ ابْنُ نُمَيْرٍ فِي غَيْرِ الصَّلاَةِ ثُمَّ اتَّفَقَا - فَيَسْجُدُ وَنَسْجُدُ مَعَهُ حَتَّى لاَ يَجِدُ أَحَدُنَا مَكَانًا لِمَوْضِعِ جَبْهَتِهِ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdilar: Rasululloh ﷺ bizga (baʼzi) surani — Ibn Numayr (rivoyatida): namozdan tashqarida deydi, soʻng (rivoyatlar) bir xil boʻladi — oʻqir edilar, soʻng sajda qilar edilar va biz ham u zot bilan birga sajda qilar edik, hatto bizdan birortamiz peshanasini qoʻyishga joy topa olmas edi.