حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، أَخْبَرَنَا أَبِي، أَخْبَرَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ عَطَاءٍ، مَوْلَى عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ زِيَادًا، أَوْ بَعْضَ الأُمَرَاءِ بَعَثَ عِمْرَانَ بْنَ حُصَيْنٍ عَلَى الصَّدَقَةِ فَلَمَّا رَجَعَ قَالَ لِعِمْرَانَ أَيْنَ الْمَالُ قَالَ وَلِلْمَالِ أَرْسَلْتَنِي أَخَذْنَاهَا مِنْ حَيْثُ كُنَّا نَأْخُذُهَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَوَضَعْنَاهَا حَيْثُ كُنَّا نَضَعُهَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Ibrohim ibn Ato — Imron ibn Husaynning mavlosi — oʻz otasidan rivoyat qilishicha, Ziyod yoki amirlardan biri Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)ni sadaqa (zakot) yigʻishga yubordi. U qaytib kelganida, Imronga: «Mol-mulk qani?» dedi. (Imron) dedi: «Meni mol uchun yuborganmiding?! Biz uni Rasululloh ﷺ davrlarida olib turgan joyimizdan oldik va Rasululloh ﷺ davrlarida qoʻyib turgan joyimizga qoʻydik».