حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ، قَالَ أَخْبَرَنِي رَجُلاَنِ، أَنَّهُمَا أَتَيَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ وَهُوَ يَقْسِمُ الصَّدَقَةَ فَسَأَلاَهُ مِنْهَا فَرَفَعَ فِينَا الْبَصَرَ وَخَفَضَهُ فَرَآنَا جَلْدَيْنِ فَقَالَ " إِنْ شِئْتُمَا أَعْطَيْتُكُمَا وَلاَ حَظَّ فِيهَا لِغَنِيٍّ وَلاَ لِقَوِيٍّ مُكْتَسِبٍ " .
Ubaydulloh ibn Adiy ibn al-Xiyor (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Menga ikki kishi xabar berdiki, ular Vidolashuv hajida Nabiy ﷺ huzurlariga keldilar, u zot esa sadaqani taqsimlayotgan edilar. Bas, ular u zotdan undan (sadaqadan) soʻradilar. U zot bizga nazar (koʻzlarini) koʻtarib, soʻng pasaytirdilar va bizni baquvvat (yigitlar) koʻrdilar-da: «Agar xohlasangiz beraman, (lekin) unda na boyga va na ishlab topishga qodir kuchli kishiga nasiba bordir», dedilar.