حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، قَالَ: حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ قَالَ: أَخْبَرَنِي أَبِي قَالَ: أَخْبَرَتْنِي أَسْمَاءُ بِنْتُ أَبِي بَكْرٍ قَالَتْ: أَتَتْنِي أُمِّي رَاغِبَةً، فِي عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم: أَصِلُهَا؟ قَالَ: نَعَمْ. قَالَ ابْنُ عُيَيْنَةَ: فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِيهَا: {لاَ يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقَاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ}.
(Asmo binti Abu Bakr (roziyallohu anhumo) aytdi:) Paygʻambar ﷺ (zamonidagi sulh) davrida onam — (mendan biror narsa) istab (yaxshilik kutib) — oldimga keldi. Men Paygʻambar ﷺdan: «(Onam mushrika boʻlsa ham) unga silayi rahm qilaymi?» deb soʻradim. (U zot:) «Ha» dedilar. (Ibn Uyayna aytdi: Shunda Alloh u haqida: «Alloh sizlarni — sizlar bilan din (sababli) urushmagan... (kishilarga yaxshilik qilishdan) qaytarmaydi» (Mumtahina surasi, 8-oyat) (oyatini) nozil qildi.)