حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ صَالِحٍ قَالَ: حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، عَنْ خَالِدِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ: مَرَّ أَعْرَابِيٌّ فِي سَفَرٍ، فَكَانَ أَبُو الأعْرَابِيِّ صَدِيقًا لِعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، فَقَالَ لِلأَعْرَابِيِّ: أَلَسْتَ ابْنَ فُلاَنٍ؟ قَالَ: بَلَى، فَأَمَرَ لَهُ ابْنُ عُمَرَ بِحِمَارٍ كَانَ يَسْتَعْقِبُ، وَنَزَعَ عِمَامَتَهُ عَنْ رَأْسِهِ فَأَعْطَاهُ. فَقَالَ بَعْضُ مَنْ مَعَهُ: أَمَا يَكْفِيهِ دِرْهَمَانِ؟ فَقَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم: احْفَظْ وُدَّ أَبِيكَ، لاَ تَقْطَعْهُ فَيُطْفِئَ اللَّهُ نُورَكَ.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U safarda bir aʼrobiy yonidan oʻtdi. Aʼrobiyning otasi Umar (roziyallohu anhu)ning doʻsti edi. Ibn Umar aʼrobiyga: «Sen falonchining oʻgʻli emasmisan?» dedi. U: «Ha, shundayman», dedi. Shunda Ibn Umar unga izidan ergashib kelayotgan bir eshakni berishni buyurdi va boshidan sallasini yechib berdi. Yonidagilardan biri: «Unga ikki dirham yetmasmidi?» dedi. Ibn Umar: «Nabiy ﷺ: ‹Otangning doʻstligini saqla, uni uzma, aks holda Alloh nuringni oʻchiradi›, dedilar», dedi.