حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلامٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، قَالَ: حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ قَالَ: سَمِعْتُ عَبْدَ اللهِ بْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُ عَلَى الْمِنْبَرِ: {خُذِ الْعَفْوَ} وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ، قَالَ: وَاللَّهِ مَا أَمَرَ بِهَا أَنْ تُؤْخَذَ إِلاَّ مِنْ أَخْلاَقِ النَّاسِ، وَاللَّهِ لَآخُذَنَّهَا مِنْهُمْ مَا صَحِبْتُهُمْ.
Abdulloh ibn Zubayr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U minbar ustida turib: {Afvni ol, yaxshilikka buyur va johillardan yuz oʻgir} (Aʼrof 199) oyatini oʻqidi va dedi: «Allohga qasamki, bu oyat faqat odamlarning xulqidan (bagʻrikenglikni) qabul qilishga buyurgandir. Allohga qasamki, ular bilan birga boʻlganim davomida ularning xulqini qabul qilaveraman.»