حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِمْرَانَ بْنِ أَبِي لَيْلَى، قَالَ: حَدَّثَنَا أَيُّوبُ بْنُ جَابِرٍ الْحَنَفِيُّ، عَنْ آدَمَ بْنِ عَلِيٍّ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ: مَا أَنْفَقَ الرَّجُلُ عَلَى نَفْسِهِ وَأَهْلِهِ يَحْتَسِبُهَا إِلاَّ آجَرَهُ اللَّهُ تَعَالَى فِيهَا، وَابْدَأْ بِمَنْ تَعُولُ، فَإِنْ كَانَ فَضْلاً فَالأَقْرَبَ الأَقْرَبَ، وَإِنْ كَانَ فَضْلاً فَنَاوِلْ.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Kishi oʻziga va ahliga (savobini) umid qilib sarflagan har qanday narsasi uchun Alloh taolo unga albatta ajr beradi. (Nafaqani) qaramogʻingdagilardan boshla. Agar (mablagʻ) ortib qolsa, eng yaqin (qarindoshga), soʻng undan keyingi (qarindoshga bergin). Agar yana ortib qolsa, (boshqalarga) bergin», dedi.