حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، قَالَ: أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، وَالْحَسَنِ بْنِ عَمْرٍو، وَفِطْرٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ سُفْيَانُ لَمْ يَرْفَعْهُ الأَعْمَشُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَرَفَعَهُ الْحَسَنُ وَفِطْرٌ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ: لَيْسَ الْوَاصِلُ بِالْمُكَافِئِ، وَلَكِنَّ الْوَاصِلَ الَّذِي إِذَا قُطِعَتْ رَحِمُهُ وَصَلَهَا.
(Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo) rivoyat qildi)ki, Paygʻambar ﷺ: «(Haqiqiy) silayi rahm qiluvchi — (faqat yaxshilikni) qaytaruvchi (kishi) emas; balki (haqiqiy) silayi rahm qiluvchi — qarindoshligi uzilganda (qarindoshlari u bilan aloqani uzganda ham), uni (qaytadan) ulaydigan kishidir» dedilar.