حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ: حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: نَزَلَ ضَيْفٌ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ، وَفِي الدَّارِ كَلْبَةٌ لَهُمْ، فَقَالُوا: يَا كَلْبَةُ، لاَ تَنْبَحِي عَلَى ضَيْفِنَا فَصِحْنَ الْجِرَاءُ فِي بَطْنِهَا، فَذَكَرُوا لِنَبِيٍّ لَهُمْ فَقَالَ: إِنَّ مَثَلَ هَذَا كَمَثَلِ أُمَّةٍ تَكُونُ بَعْدَكُمْ، يَغْلِبُ سُفَهَاؤُهَا عُلَمَاءَهَا.
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bani Isroilga bir mehmon tushdi, uyda ularning bir urgʻochi iti bor edi. Ular: «Ey it, mehmonimizga vovullama!» — deyishdi. Shunda uning qornidagi kuchukchalar vangʻillay boshladi. Ular buni oʻzlarining bir paygʻambarlariga aytishdi. U: «Bu misoli sizdan keyin keladigan, ahmoqlari olimlaridan ustun keladigan bir ummatga oʻxshaydi», dedi.