حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: دَخَلْتُ أَنَا وَعَبْدُ اللهِ بْنُ الزُّبَيْرِ عَلَى أَسْمَاءَ، قَبْلَ قَتْلِ عَبْدِ اللهِ بِعَشْرِ لَيَالٍ، وَأَسْمَاءُ وَجِعَةٌ، فَقَالَ لَهَا عَبْدُ اللهِ: كَيْفَ تَجِدِينَكِ؟ قَالَتْ: وَجِعَةٌ، قَالَ: إِنِّي فِي الْمَوْتِ، فَقَالَتْ: لَعَلَّكَ تَشْتَهِي مَوْتِي، فَلِذَلِكَ تَتَمَنَّاهُ؟ فَلاَ تَفْعَلْ، فَوَاللَّهِ مَا أَشْتَهِي أَنْ أَمُوتَ حَتَّى يَأْتِيَ عَلَيَّ أَحَدُ طَرَفَيْكَ، أَوْ تُقْتَلَ فَأَحْتَسِبَكَ، وَإِمَّا أَنْ تَظْفُرَ فَتَقَرَّ عَيْنِي، فَإِيَّاكَ أَنْ تُعْرَضَ عَلَيْكَ خُطَّةٌ، فَلاَ تُوَافِقُكَ، فَتَقْبَلُهَا كَرَاهِيَةَ الْمَوْتِ. وإنما عنى ابن الزبير ليقتل فيُحزنُها ذلك.
Asma (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn Zubayr oʻldirilishidan oʻn kecha oldin betob boʻlib yotgan Asmoning oldiga kirildi. Abdulloh unga: «Oʻzingni qanday his qilyapsan?» — dedi. U: «Betobman», dedi. Abdulloh: «Men oʻlim yoqasidaman», dedi. Shunda u: «Balki sen mening oʻlimimni istarsan-u, shuning uchun uni orzu qilyapsan? Bunday qilma! Allohga qasamki, senga ikki holatdan biri yetmaguncha men oʻlishni istamayman: yo sen oʻldirilasan-u, men seni savob umidida Allohga topshiraman, yo sen gʻalaba qozonasan-u, koʻzim quvnaydi. Senga biror ish taklif qilinib, u senga toʻgʻri kelmasa-yu, oʻlimni yoqtirmaganing uchun uni qabul qilib qoʻyishingdan ehtiyot boʻl!» — dedi.