حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، قَالَ: حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَدِمَ الطُّفَيْلُ بْنُ عَمْرٍو الدَّوْسِيُّ عَلَى رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّ دَوْسًا قَدْ عَصَتْ وَأَبَتْ، فَادْعُ اللَّهَ عَلَيْهَا، فَاسْتَقْبَلَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم الْقِبْلَةَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ، فَظَنَّ النَّاسُ أَنَّهُ يَدْعُو عَلَيْهِمْ، فَقَالَ: اللَّهُمَّ اهْدِ دَوْسًا، وَائْتِ بِهِمْ.
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Tufayl ibn Amr Rasululloh ﷺning oldilariga kelib: «Yo Rasululloh, Davs (qabilasi) itoatsizlik qildi va (Islomdan) bosh tortdi; ular zarariga Allohga duo qiling», dedi. Odamlar u zot ular zarariga duo qiladilar deb oʻylashdi, ammo u zot: «Allohim, Davsni hidoyat qil va ularni (Islomga) keltir», dedilar.