حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ: حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ بُرَيْدَةَ، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ كَعْبٍ، عَنْ شَدَّادِ بْنِ أَوْسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ: سَيِّدُ الاسْتِغْفَارِ: اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ، وَأَبُوءُ لَكَ بِذَنْبِي، فَاغْفِرْ لِي، فَإِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ. أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ. إِذَا قَالَ حِينَ يُمْسِي فَمَاتَ دَخَلَ الْجَنَّةَ، أَوْ: كَانَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ، وَإِذَا قَالَ حِينَ يُصْبِحُ فَمَاتَ مِنْ يَوْمِهِ مِثْلَهُ.
(Shaddod ibn Avs (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qiladi):) U zot: «Istigʻforning sayyidi (eng ulugʻi shudir): ‹Allohumma anta Robbiy, la ilaha illa anta, xalaqtaniy va ana abduka, va ana alo ahdika va vaʼdika mastatoʼtu, abuu laka biniʼmatika, va abuu laka bizanbiy, fagʻfir liy, fa innahu la yagʻfiruz-zunuba illa anta, aʼuzu bika min sharri ma sanaʼtu› (Allohim, Sen mening Robbimsan, Sendan oʻzga iloh yoʻq. Sen meni yaratding, men Sening bandangman; kuchim yetganicha Senga bergan ahd va vaʼdamdaman. Senga neʼmatingni eʼtirof etaman va gunohimni ham eʼtirof etaman; bas, meni magʻfirat qil — chunki gunohlarni Sendan oʻzga hech kim kechirmaydi. Qilgan (yomon) ishlarim yomonligidan Senga panoh tilayman). Kim buni kechqurun aytsa-yu, vafot etsa, jannatga kiradi — yoki: jannat ahlidan boʻladi; kim buni tongda aytsa-yu, oʻsha kuni vafot etsa, xuddi shunday (boʻladi)», dedilar.