حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ يَعِيشَ، قَالَ: حَدَّثَنَا يُونُسُ، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: إِنِّي لَأَدْعُو فِي كُلِّ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِي حَتَّى أَنْ يُفْسِحَ اللَّهُ فِي مَشْيِ دَابَّتِي، حَتَّى أَرَى مِنْ ذَلِكَ مَا يَسُرُّنِي.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Men har bir ishimda duo qilaman, hatto Alloh ulovimning qadamini kengaytirib bersin, deb ham — toki undan meni xursand qiladigan narsani koʻrgunimcha».