حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللهِ، قَالَ: حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُعَاوِيَةَ، قَالَ: حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ طَارِقِ بْنِ أَشْيَمَ الأَشْجَعِيُّ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ: كُنَّا نَغْدُو إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَيَجِيءُ الرَّجُلُ وَتَجِيءُ الْمَرْأَةُ فَيَقُولُ: يَا رَسُولَ اللهِ، كَيْفَ أَقُولُ إِذَا صَلَّيْتُ؟ فَيَقُولُ: قُلِ: اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي، وَارْحَمْنِي، وَاهْدِنِي، وَارْزُقْنِي، فَقَدْ جَمَعَتْ لَكَ دُنْيَاكَ وَآخِرَتَكَ.
Toriq ibn Ashyam al-Ashjaʼiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Nabiy ﷺ huzuriga borar edik. Bir kishi va bir ayol kelib: «Ey Allohning Rasuli, namoz oʻqiganimda nima deyin?» der edi. Shunda u zot: «‹Allohumma-gʻfir li, varhamni, vahdini, varzuqni› deb ayt. Zero bu sen uchun dunyoyingni ham, oxiratingni ham jamlab beradi», deb aytardilar.