حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ قَالَ: حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ الْقُرَظِيِّ، قَالَ مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ عَلَى الْمِنْبَرِ: إِنَّهُ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعَ اللَّهُ، وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْهُ الْجَدُّ. وَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهْهُ فِي الدِّينِ، سَمِعْتُ هَؤُلاَءِ الْكَلِمَاتِ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَلَى هَذِهِ الأعْوَادِ.
Muoviya ibn Abu Sufyon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U minbar ustida shunday dedi: «Sen bergan narsani hech kim man qila olmas, Alloh man qilgan narsani hech kim ato eta olmas va boylik egasiga uning boyligi (Sening huzuringda) foyda bermas. Alloh kimga yaxshilikni istasa, uni dinda faqih qiladi». Soʻng: «Men bu soʻzlarni Nabiy ﷺdan mana shu yogʻochlar ustida eshitganman», dedi.