حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مَرْزُوقٍ، قَالَ: أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، قَالَ: حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُكْثِرُ أَنْ يَدْعُوَ بِهَذَا الدُّعَاءِ: اللَّهُمَّ آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً، وَفِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً، وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ.
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ qazo umrasida Makkaga kirdilar. Abdulloh ibn Ravoha esa u zotning oldida yurib borar va shunday deb ashula aytar edi: «Ey kofir zurriyoti, uning yoʻlidan chiqinglar. Bugun biz sizlarni uning nozil boʻlgani uchun uradigan zarba beramizki, u boshni gavdadan judo qiladi va doʻstni doʻstidan gʻofil qoladi». Shunda Umar unga: «Ey Ibn Ravoha, Rasululloh ﷺning oldilarida va Allohning haramida sheʼr aytasanmi?», dedi. Nabiy ﷺ: «Uni qoʻyaver, chunki uning bu sheʼri ularga oʻqni sochishdan koʻra tezroq taʼsir qiladi», dedilar.