حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ: حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ: أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللهِ بْنَ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم: عَلِّمْنِي دُعَاءً أَدْعُو بِهِ فِي صَلاَتِي، قَالَ: قُلِ: اللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْمًا كَثِيرًا، وَلاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ، فَاغْفِرْ لِي مِنْ عِنْدِكَ مَغْفِرَةً، إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ.
Abu Bakr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: u kishi Nabiy ﷺga: «Menga namozimda oʻqiydigan bir duoni oʻrgating», dedi. U zot: «Ayt: ‹Allohim, men oʻzimga koʻp zulm qildim, gunohlarni Sendan boshqa hech kim kechirmaydi. Bas, meni Oʻz huzuringdan bir magʻfirat bilan magʻfirat qilgin, albatta Sen Oʻzing kechiruvchi va rahmli Zotsan›, degin», dedilar.