حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ صَالِحٍ قَالَ: حَدَّثَنِي مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، عَنْ كَثِيرِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الشَّامِيِّ، سَمِعْتُ ابْنَ أُمِّ عَبْدٍ يَقُولُ: مَنِ اغْتِيبَ عِنْدَهُ مُؤْمِنٌ فَنَصَرهُ جَزَاهُ اللَّهُ بِهَا خَيْرًا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ، وَمَنِ اغْتِيبَ عِنْدَهُ مُؤْمِنٌ فَلَمْ يَنْصُرْهُ جَزَاهُ اللَّهُ بِهَا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ شَرًّا، وَمَا الْتَقَمَ أَحَدٌ لُقْمَةً شَرًّا مِنَ اغْتِيَابِ مُؤْمِنٍ، إِنْ قَالَ فِيهِ مَا يَعْلَمُ، فَقَدِ اغْتَابَهُ، وَإِنْ قَالَ فِيهِ بِمَا لاَ يَعْلَمُ فَقَدْ بَهَتَهُ.
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Kimning oldida bir moʻmin gʻiybat qilinsa-yu, u (uni) himoya qilsa, Alloh unga buning evaziga dunyo va oxiratda yaxshilik ato etadi. Kimning oldida bir moʻmin gʻiybat qilinsa-yu, u uni himoya qilmasa, Alloh unga buning evaziga dunyo va oxiratda yomonlik beradi. Hech kim moʻminni gʻiybat qilishdan yomonroq luqmani ogʻziga solmagan. Agar u haqda bilgan narsasini aytsa, uni gʻiybat qilibdi; agar u haqda bilmagan narsasini aytsa, unga tuhmat qilibdi.»