حَدَّثَنَا مُوسَى، قَالَ: حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى رَجُلاً يَسُوقُ بَدَنَةً، فَقَالَ: ارْكَبْهَا، فَقَالَ: إِنَّهَا بَدَنَةٌ، قَالَ: ارْكَبْهَا، قَالَ: إِنَّهَا بَدَنَةٌ، قَالَ: ارْكَبْهَا، قَالَ: فَإِنَّهَا بَدَنَةٌ، قَالَ: ارْكَبْهَا، وَيْلَكَ.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bir kishining qurbonlik tuyasini haydab ketayotganini koʻrib: «Unga min», dedilar. U: «Bu qurbonlik tuyasi-ku», dedi. «Unga min», dedilar. U: «Bu qurbonlik tuyasi-ku», dedi. «Unga min», dedilar. U: «Bu qurbonlik tuyasi-ku», dedi. «Unga min, voy senga!» dedilar.