حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللهِ، قَالَ: حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مَيْسَرَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الشَّرِيدِ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: أَرْدَفَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ: هَلْ مَعَكَ مِنْ شِعْرِ أُمَيَّةَ بْنِ أَبِي الصَّلْتِ؟ قُلْتُ: نَعَمْ. فَأَنْشَدْتُهُ بَيْتًا، فَقَالَ: هِيهِ، حَتَّى أَنْشَدْتُهُ مِئَةَ بَيْتٍ.
Sharid ibn Suvayd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni men Rasululloh ﷺ ning ortlariga mindim. Shunda u zot: «Sening yodingda Umayya ibn Abus-Saltning sheʼridan biror narsa bormi?» — dedilar. Men: «Ha», — dedim. U zot: «Aytib ber-chi», — dedilar. Men u zotga bir bayt aytib berdim. U zot: «Yana», — dedilar. Soʻng men u zotga (yana) bir bayt aytib berdim. U zot: «Yana», — dedilar. Toki men u zotga yuzta bayt aytib berdim.