حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْحَكَمِ، قَالَ: حَدَّثَنَا مَحْبُوبُ بْنُ مُحْرِزٍ الْكُوفِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا الصَّعْبُ بْنُ حَكِيمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ قَالَ: أَتَيْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، فَجَعَلَ يَقُولُ: يَا ابْنَ أَخِي، ثُمَّ سَأَلَنِي؟ فَانْتَسَبْتُ لَهُ، فَعَرَفَ أَنَّ أَبِي لَمْ يُدْرِكِ الإِسْلاَمَ، فَجَعَلَ يَقُولُ: يَا بُنَيَّ يَا بُنَيَّ.
Muoviya ibn Hayda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning oldiga keldim. U: «Ey jiyanim», deya boshladi, soʻng mendan (nasabimni) soʻradi. Men unga nasabimni aytib berdim. U otam Islomga yetishmaganini (musulmon boʻlmaganini) bildi, shunda: «Ey oʻgʻilcham, ey oʻgʻilcham», deya boshladi.