حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، قَالَ: أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ يَزِيدَ النَّحْوِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ: {وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ} إِلَى قَوْلِهِ: {وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لاَ يَفْعَلُونَ}، فَنَسَخَ مِنْ ذَلِكَ وَاسْتَثْنَى فَقَالَ: {إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا} إِلَى قَوْلِهِ: {يَنْقَلِبُونَ}.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U {Shoirlarga esa gumrohlar ergashurlar} oyatidan to {va ular oʻzlari qilmaydigan narsalarni gapirurlar} degungacha boʻlgan (oyatlar) haqida: «Bu (hukm) mansux qilindi va (Alloh) {magar iymon keltirganlar} degan soʻzidan to {...qaytadilar} degan soʻzigacha (boʻlganlarni) istisno qildi», dedi (Shuaro surasi, 224-227).