حَدَّثَنَا مُوسَى، قَالَ: حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ كَثِيرٍ أَبِي مُحَمَّدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَجْلاَنَ قَالَ: مَرَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِرَجُلَيْنِ يَرْمِيَانِ، فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِلْآخَرِ: أسَبْتَ، فَقَالَ عُمَرُ: سُوءُ اللَّحْنِ أَشَدُّ مِنْ سُوءِ الرَّمْيِ.
Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U zot oʻq otayotgan ikki kishining yonidan oʻtdi. Ulardan biri ikkinchisiga (xato qilib): «Asabta!» dedi (u «asobta» — «tekkizding» demoqchi edi). Shunda Umar: «Nutqdagi xatoning yomonligi oʻq otishdagi xatoning yomonligidan qattiqroqdir», dedi.