حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ قَالَ: حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي الزِّنَادِ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا كَانَتْ تُؤْتَى بِالصِّبْيَانِ إِذَا وُلِدُوا، فَتَدْعُو لَهُمْ بِالْبَرَكَةِ، فَأُتِيَتْ بِصَبِيٍّ، فَذَهَبَتْ تَضَعُ وِسَادَتَهُ، فَإِذَا تَحْتَ رَأْسِهِ مُوسَى، فَسَأَلَتْهُمْ عَنِ الْمُوسَى، فَقَالُوا: نَجْعَلُهَا مِنَ الْجِنِّ، فَأَخَذَتِ الْمُوسَى فَرَمَتْ بِهَا، وَنَهَتْهُمْ عَنْهَا وَقَالَتْ: إِنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَكْرَهُ الطِّيَرَةَ وَيُبْغِضُهَا، وَكَانَتْ عَائِشَةُ تَنْهَى عَنْهَا.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bolalar tugʻilganda uning oldiga olib kelinar, u ularga baraka duosini qilardi. Bir bola olib kelindi. U bolaning yostigʻini qoʻymoqchi boʻlganida, boshi ostida ustara borligini koʻrdi. Ustara haqida soʻraganda, ular: «Buni jin (zarari)dan qoʻyganmiz», dedilar. U ustarani olib uloqtirdi va ularni undan qaytardi hamda: «Rasululloh ﷺ shumlanish (badfol)ni yoqtirmas va yomon koʻrardilar», dedi. Oisha ham (kishilarni) undan qaytarar edi.