(
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) xabar berishicha,)
Umar ibn al-Xattob Rasululloh ﷺ bilan, sahobalaridan bir guruh ichida, Ibn Sayyod tomon yoʻl oldi — toki uni Bani Magʻola qalʼasi (yonida) bolalar bilan oʻynayotgan holda topgunicha; Ibn Sayyod oʻsha kunlari balogʻatga yaqinlashib qolgan edi. U (Rasulullohni) sezmadi — toki Rasululloh ﷺ qoʻllari bilan uning orqasiga urgunlaricha; soʻng (u zot:) «Sen mening Allohning Rasuli ekanimga guvohlik berasanmi?» dedilar. U (Ibn Sayyod) u zotga qarab: «Men sening ummiylar (savodsizlar)ning rasuli ekaningga guvohlik beraman» dedi. Soʻng Ibn Sayyod: «Sen mening Allohning rasuli ekanimga guvohlik berasanmi?» dedi. Paygʻambar ﷺ uni (raddini) qattiq qaytardilar va: «Men Allohga va Uning rasullariga iymon keltirdim» dedilar. Soʻng (u zot) Ibn Sayyodga: «Sen nima koʻrasan?» dedilar. U: «Menga (bir) rostgoʻy va (bir) yolgʻonchi keladi» dedi. Rasululloh ﷺ: «Senga ish (haqiqat) aralashtirib (chalkashtirib) qoʻyilibdi» dedilar. Rasululloh ﷺ: «Men sen uchun bir narsa (xayolimda) yashirdim» dedilar. U: «U — dux (tutun)» dedi. (U zot:) «Ixsaʼ (joʻna)! Sen oʻz hadingdan (darajangdan) hech oshib oʻta olmaysan» dedilar.
Umar: «Yo Rasululloh, menga izn berasizmi — uning boʻynini uray?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Agar u oʻsha (Dajjol) boʻlsa, sen unga (oʻldirishga) qodir qilinmaysan; agar u oʻsha boʻlmasa, uni oʻldirishda sen uchun hech yaxshilik yoʻq» dedilar. Salim aytdi: Men
Abdulloh ibn Umarning (shunday) deganini eshitdim: Shundan keyin Rasululloh ﷺ va
Ubay ibn Kaʼb al-Ansoriy Ibn Sayyod (boʻlgan) xurmozor tomon yoʻl oldilar — toki Rasululloh ﷺ (xurmozorga) kirganlarida, u zot — Ibn Sayyod (u zotni) koʻrmasidan oldin undan biror narsa eshitishni istab — xurmo tanalari bilan (oʻzlarini) berkita boshladilar. Ibn Sayyod esa oʻz toʻshagida, bir baxmal (qatifa) ichida — undan bir gʻoʻldirash (chala-chulpa soʻz kelar) holda — yotardi. Ibn Sayyodning onasi Paygʻambar ﷺni xurmo tanalari bilan berkinayotgan holda koʻrib qoldi va Ibn Sayyodga: «Ey Sof (bu uning ismi), bu — Muhammad!» dedi. Shunda Ibn Sayyod (gʻoʻldirashidan) toʻxtadi. Rasululloh ﷺ: «Agar u (ona) uni qoʻyib bersa edi (jim tursa edi), u (Ibn Sayyod haqiqatni) oydinlashtirar edi» dedilar. Salim aytdi: Abdulloh aytdi: Rasululloh ﷺ odamlar orasida (xutbaga) turdilar va Allohga — U loyiq boʻlganidek — hamd-sano aytdilar, soʻng Dajjolni zikr qilib: «Men sizlarni undan ogohlantiraman; har bir paygʻambar oʻz qavmini (undan) ogohlantirgan; Nuh (ham) oʻz qavmini undan ogohlantirgan. Lekin men sizlarga u haqida shunday bir soʻzni aytamanki, uni (hech) bir paygʻambar oʻz qavmiga aytmagan: bilingki, u koʻr (bir koʻzli)dir, Alloh esa koʻr emasdir» dedilar.
