حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ: حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، قَالَ: حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَجِيءُ مِنَ اللَّيْلِ، فَيُسَلِّمُ تَسْلِيمًا لاَ يُوقِظُ نَائِمًا، وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ.
al-Miqdod (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men va ikki sherigim ochlikdan eshitish va koʻrish (quvvati)mizdan ajragan holda keldik. Biz oʻzimizni Rasululloh ﷺ ning sahobalariga (mehmon boʻlishni) taklif qila boshladik, ammo ulardan hech biri bizni qabul qilmadi. Shunda biz Nabiy ﷺ ning oldilariga keldik. U zot bizni oʻz ahllariga (uylariga) olib bordilar, u yerda esa uchta echki bor edi. Nabiy ﷺ: «Bu sutni dushib (sogʻib), oʻzaro (taqsimlab) iching», dedilar. (Rovi) dedi: Biz (echkilarni) sogʻar edik, har birimiz oʻz ulushini ichar, Nabiy ﷺ uchun esa u zotning ulushlarini koʻtarib (saqlab) qoʻyar edik. (Rovi) dedi: U zot kechasi kelib, uxlab yotganni uygʻotmaydigan, uygʻoq turganga eshittiradigan tarzda salom berar edilar. Soʻng masjidga kelib namoz oʻqir, keyin ichimligi (suti) oldiga kelib ichar edilar. Bir kecha men oʻz ulushimni ichib boʻlganimdan keyin oldimga shayton keldi-da: «Muhammad ansorlarning oldiga boradi, ular u zotni mehmon qilib siylaydilar, u zot ularning oldida bu bir hoʻplam (sut)ga muhtojligini qondiradigan narsa topadilar», dedi. Shunda men u (sut)ning oldiga borib, uni ichdim. U mening qornimga chuqur kirib ketib, endi unga (qaytarishga) hech yoʻl yoʻqligini bilganimdan keyin shayton meni pushaymon qilib: «Voy holingga! Nima qilib qoʻyding? Muhammadning ichimligini ichib qoʻydingmi? U keladi, uni topmaydi, senga qargʻish aytadi, sen halok boʻlasan, dunyoyu oxirating ketadi», dedi. Mening ustimda bir gilam (choyshab) bor edi, uni oyoqlarimga yopsam boshim chiqar, boshimga yopsam oyoqlarim chiqar edi, koʻzimga uyqu kelmas edi. Ikki sherigim esa men qilgan ishni qilmagani uchun uxlab qolishgan edi. (Rovi) dedi: Soʻng Nabiy ﷺ kelib, har doimgidek salom berdilar, soʻng masjidga kelib namoz oʻqidilar, keyin ichimliklari oldiga kelib uni ochdilar, ammo unda hech narsa topmadilar. Shunda u zot boshlarini osmonga koʻtardilar. Men: «Endi menga qargʻish aytadilar, men halok boʻlaman», dedim. Lekin u zot: «Allohim, menga taom bergan kishiga (Sen) taom ber, menga ichirgan kishiga (Sen) ichir», dedilar. (Rovi) dedi: Shunda men gilamni olib, ustimga mahkam oʻrab oldim, pichoqni qoʻlimga oldim-da, echkilarning oldiga bordim, qaysi biri semizroq boʻlsa, uni Rasululloh ﷺ uchun soʻyay deb. Birdan u (echki) sutga toʻla, ularning hammasi sutga toʻla ekan. Shunda men Muhammad ﷺ ning ahli (sogʻib) ichishga umid qilmaydigan (xayoliga ham keltirmaydigan) bir idishni olib, unga sut sogʻdim, hatto ustini koʻpik qopladi. Soʻng Rasululloh ﷺ ning oldilariga keldim. U zot: «Bu kecha ichimligingizni ichdingizlarmi?» dedilar. Men: «Ey Rasululloh, iching», dedim. U zot ichdilar, soʻng menga uzatdilar. Men: «Ey Rasululloh, iching», dedim. U zot ichdilar, soʻng menga uzatdilar. Nabiy ﷺ qonib (ichib) boʻlganlarini va u zotning duolariga erishganimni bilganimda, yerga yiqilgudek (qattiq) kuldim. (Rovi) dedi: Shunda Nabiy ﷺ: «Bu sening yomon ishlaringdan biri-da, ey Miqdod!» dedilar. Men: «Ey Rasululloh, mening ishim shunday-shunday boʻldi va men shunday qildim», dedim. Nabiy ﷺ: «Bu Allohdan boʻlgan bir rahmatdan boshqa narsa emasdir. Nega menga bildirmading, ikki sherigimizni uygʻotardik, ular ham undan (sutdan) nasiba olardilar?» dedilar. (Rovi) dedi: Men: «Sizni haq bilan (paygʻambar qilib) yuborgan Zot bilan qasamki, siz unga (rohatga) erishganingizdan, men ham siz bilan birga unga erishganimdan keyin, odamlardan kim unga erishsa ham, parvo qilmasman», dedim.