حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا، عَنْ فِرَاسٍ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: أَقْبَلَتْ فَاطِمَةُ تَمْشِي كَأَنَّ مِشْيَتَهَا مَشْيُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَقَالَ: مَرْحَبًا بِابْنَتِي، ثُمَّ أَجْلَسَهَا عَنْ يَمِينِهِ، أَوْ عَنْ شِمَالِهِ.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Fotima — yurib — keldi va uning yurishi Paygʻambar ﷺ ning yurishiga oʻxshardi. Paygʻambar ﷺ: «Marhabo, ey qizim!» — dedi. Soʻng u uni oʻzining oʻng yoki chap tomoniga oʻtqazdi va keyin unga bir sir aytdi — u (Fotima) yigʻlay boshladi. Men undan: «Nega yigʻlayapsan?» — deb soʻradim. U (Paygʻambar) yana unga bir sir aytdi — u (Fotima) kula boshladi. Men: «Men — bugun koʻrganimdek — xursandlikning gʻamga shunchalik yaqin (boʻlganini) hech qachon koʻrmaganman», — dedim. Men undan Paygʻambar ﷺ unga nima deganini soʻradim. U: «Men Allohning Rasulining sirini hech qachon oshkor qilmayman», — dedi. Paygʻambar ﷺ vafot etganda, men undan bu haqda soʻradim. U: «Paygʻambar ﷺ: ‹Har yili Jabroil men bilan Qurʼonni bir marta (takrorlab) koʻrib chiqardi, lekin bu yil u buni ikki marta qildi. Men buni — mening ajalim (yaqinligi)ga ishora (deb) oʻylayman; va sen — mening oilamdan menga birinchi boʻlib qoʻshiladigan (kishi) boʻlasan›, — dedi. Bas, men yigʻlay boshladim. Soʻng u: ‹Sen — jannat ayollarining sarvari yoki moʻmina ayollarning sarvari boʻlishni xohlamaysanmi?› — dedi. Shu sabab men kuldim», — dedi.