حَدَّثَنَا فَرْوَةُ، قَالَ: حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ بْنُ مَالِكٍ، عَنْ لَيْثٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللهِ، عَنْ مُوسَى بْنِ طَلْحَةَ قَالَ: دَخَلْتُ مَعَ أَبِي عَلَى أُمِّي، فَدَخَلَ فَاتَّبَعْتُهُ، فَالْتَفَتَ فَدَفَعَ فِي صَدْرِي حَتَّى أَقْعَدَنِي عَلَى اسْتِي، قَالَ: أَتَدْخُلُ بِغَيْرِ إِذْنٍ؟.
Muso ibn Talha (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Otam bilan onamning oldiga kirdim. U (avval) kirdi, men unga ergashdim. Shunda u oʻgirilib, koʻkragimga (qoʻli bilan) turtdi, hatto meni orqam bilan yerga oʻtqazib qoʻydi va: ‹Izn soʻramay kiryapsanmi?› dedi».