حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ صَالِحٍ قَالَ: حَدَّثَنِي ابْنُ شُرَيْحٍ عَبْدُ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَمِعَ وَاهِبَ بْنَ عَبْدِ اللهِ الْمَعَافِرِيَّ يَقُولُ: حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُعَاوِيَةَ بْنِ حُدَيْجٍ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: قَدِمْتُ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَاسْتَأْذَنْتُ عَلَيْهِ، فَقَالُوا لِي: مَكَانَكَ حَتَّى يَخْرُجَ إِلَيْكَ، فَقَعَدْتُ قَرِيبًا مِنْ بَابِهِ، قَالَ: فَخَرَجَ إِلَيَّ فَدَعَا بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ، ثُمَّ مَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ، فَقَالَ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، أَمِنَ الْبَوْلِ هَذَا؟ قَالَ: مِنَ الْبَوْلِ، أَوْ مِنْ غَيْرِهِ.
Muoviya ibn Hudayj (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu)ning oldiga keldim va undan (kirishga) izn soʻradim. Ular menga: ‹U senga chiqib kelguncha joyingda tur›, dedilar. Men uning eshigi yaqinida oʻtirdim. Soʻng u menga chiqib, suv soʻradi-da, tahorat qildi, keyin maxsilari ustidan mash tortdi. Men: ‹Ey amiral-muʼminin, bu (mash) siydik sababidanmi?› dedim. U: ‹Siydikdan yoki undan boshqasidan›, dedi».