حَدَّثَنَا مُوسَى، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبَانُ بْنُ يَزِيدَ قَالَ: حَدَّثَنِي يَحْيَى، أَنَّ إِسْحَاقَ بْنَ عَبْدِ اللهِ حَدَّثَهُ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ أَعْرَابِيًّا أَتَى بَيْتَ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم فَأَلْقَمَ عَيْنَهُ خَصَاصَةَ الْبَابِ، فَأَخَذَ سَهْمًا أَوْ عُودًا مُحَدَّدًا، فَتَوَخَّى الأعْرَابِيَّ، لِيَفْقَأَ عَيْنَ الأعْرَابِيِّ، فَذَهَبَ، فَقَالَ: أَمَا إِنَّكَ لَوْ ثَبَتَّ لَفَقَأْتُ عَيْنَكَ.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir aʼrobiy Rasululloh ﷺning eshiklariga kelib, koʻzini eshik tirqishiga tiqdi. Nabiy ﷺ uni koʻrib qoldilar-da, koʻzini oʻyib yuborish uchun temir yoki tayoq bilan unga qarab moʻljalladilar. U (buni) koʻrib qolganida (boshini) tortib qochdi. Nabiy ﷺ unga: «Agar (joyingda) turganingda edi, albatta koʻzingni oʻyib tashlagan boʻlardim», dedilar.