حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَعْيَنُ الْخُوَارِزْمِيُّ قَالَ: أَتَيْنَا أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، وَهُوَ قَاعِدٌ فِي دِهْلِيزِهِ وَلَيْسَ مَعَهُ أَحَدٌ، فَسَلَّمَ عَلَيْهِ صَاحِبِي وَقَالَ: أَدْخُلُ؟ فَقَالَ أَنَسٌ: ادْخُلْ، هَذَا مَكَانٌ لاَ يَسْتَأْذِنُ فِيهِ أَحَدٌ، فَقَرَّبَ إِلَيْنَا طَعَامًا، فَأَكَلْنَا، فَجَاءَ بِعُسِّ نَبِيذٍ حُلْوٍ فَشَرِبَ، وَسَقَانَا.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U dahlizida yolgʻiz oʻzi, yonida hech kim boʻlmagan holda oʻtirgan edi. Bir kishi unga salom berib: «Kiraymi?» dedi. Anas: «Kir, bu yer hech kim izn soʻramaydigan joy», dedi. Soʻng ularga taom keltirdi, ular yedilar. Keyin bir idish shirin nabiz keltirib, oʻzi ichdi va ularga ham ichirdi.